سید جواد ورعی - Content 
 
 
          چهار شنبه 24 مرداد 1397
  زندگينامه

    مقالات

    تاليفات

    دروس

    نگارخانه

    سخنراني

    فعاليت هاي فرهنگي

    همایش ها و سمینارها

    نقدها و پاسخ ها

    خبرها و گزارش ها

 
برخیزید ای شهیدان راه خدا

 


برخیزید ای شهیدان راه خدا
12 بهمن
و خاطرة شیرین «سرود شهید»
«ایام الله» دهه فجر، یادآور خاطرات پرشور و صحنه‌های فراموش ناشدنی است، و در این میان ورود حضرت امام به ایران و حضور در بهشت زهرا و سخنرانی تاریخی در کنار تربت شهیدان از فرازهای حساس آن است، آنچه ملاحظه می‌کنید خاطرات نوجوانی 15 ساله است که افتخار حضور در گروه سرود را پیدا کرده بود تا در قطعه 17 بهشت زهرا همزمان با ورود رهبر محبوب انقلاب، حضرت امام خمینی به میهن «سرود اشکبار شهید» را با دوستانش سر دهد و خطاب به

 شهیدان گلگون کفن بگوید:
«برخیزید رهبر آمد کنون در کنارتان ‌تا سازد غرق در بوسه خاک مزارتان»
قلب‌ها همه می‌تپید، همه منتظر بودند، منتظر قدوم مبارک عزیزی که سالیان دراز از وطن دور مانده بود، مجریان برنامه در حال آماده سازی جایگاه در قطعه 17 بودند، علما در یک طرف نشسته‌اند، خبرنگاران و فیلمبرداران داخلی و خارجی در سکوئی روبروی جایگاه دوربین به دست ایستاده‌اند. بچه‌های گروه سرود هم در کنار جایگاه جا داده شده‌اند، من هم در میان آنها هستم، قرار است که با ورود امام خمینی قبل از سخنرانی ایشان «سرود شهید» را اجرا کنیم، مدت یک ماه تمرین کرده و برای آن روز آماده شده بودیم، مخفیانه در چند مسجد تعلیم داده شده بودیم، گروهی از ما هم در فرودگاه با سرود «خمینی ای امام» به استقبال رهبر کبیر انقلاب رفتند.
همه خوشحالند و نگران، دقیقه‌ها به سختی می‌گذرد، چرا امام نیامد؟ چه اتفاقی افتاده؟ نکنه ...! ابتدا لحظاتی آیت‌الله صدوقی با لهجة شیرین یزدی برای مردم سخنرانی کرد تا این‌که بالاخره استاد شهید مطهری به جایگاه آمدند و دقایقی با مردم صحبت کرده و به مردم نوید تشریف فرمایی امام را دادند،‌ لحظاتی بعد هلی کوپتری در آسمان بهشت زهرا ظاهر شد، نزدیک و نزدیک‌تر شد، چشم‌ها دوخته و گوش‌ها تیز شده. هلی کوپتر پائین و پائین‌تر آمد، گرد و خاکی بلند شد، مردم محوطه‌ای را برای فرود باز کردند، هلی کوپتر به زمین نشست. علما به طرف هلی کوپتر شتافتند و به همراه مردم کوچه‌ای که دیوارهایش از پوست و گوشت و استخوان بود، را تا جایگاه گشودند. امام امت، قلب تپنده ملت قدم بر خاک مقدس و گلگون بهشت زهرا گذاشت، در میان افرادی که دورش حلقه زده بودند، با قامتی برافراشته حرکت می‌کرد، همه از شوق دیدار امام منقلب شده بودند، دوستم، جواد مرزبان راد کنارم ایستاده بود. گفت:« ورعی! آدم یک جوری می‌شود! » دیدم اشک در چشمانش حلقه زد. ما که نوجوان بودیم و تنها مدت کوتاهی بود که امام را شناخته بودیم اینقدر از ورود امام و دیدار ایشان خوشحال شدیم، نمی‌دانم مریدان ایشان و شاگردان آن بزرگ مرد و مردمی که سالها در کنار ایشان زندگی کرده، و در راهش جان فشانی‌ها کرده بودند، چه حالی داشتند؟ بالاخره امام پای در جایگاه نهادند و مراسم آغاز شد، پس از قرائت قرآن نوبت ما شد که سرود شهید را در حضور امام سردهیم، با شروع سرود سکوت بر قطعه 17 بهشت زهرا حاکم شد،
برخیزید، برخیزید، برخیزید
برخیزید ای شهیدان راه خدا
کز قطره قطرة خون پاک شما
ای کرده بهر احیای حق جان فدا
می‌روید تا ابد از وطن لاله‌ها

برخیزید، برخیزید، برخیزید
برخیزید رهبر آمد کنون در کنارتان
تا گیرد خونبهای شهیدان ز اهرمن
تا سازد غرق در بوسه خاک مزارتان
باز آمد رهبر ما پی یاری وطن

برخیزید، برخیزید، برخیزید
ابهت امام و شکوه مجلس سبب شد که ما دچار اشتباه شویم ولی بزودی هماهنگی به سرود خوانان بازگشت. امام امت پدر بزرگوار این ملت در مزار شهیدان با شنیدن این جملات اشک از دیدگان مبارکشان جاری شد. سپس آن سخنرانی تاریخی و کوبنده را ایراد کردند، و مردم با شنیدن جمله معروف «من توی دهن این دولت می‌زنم، من دولت تعیین می‌کنم» فریاد الله اکبرشان برخاست و خوشحال و مسرور از این موضع قدرتمند دفاع کردند. سخنرانی امام پایان یافت. واقعة پس از سخنرانی جالب و شنیدنی است، حادثه‌ای که نشان از اوج عشق و علاقه قلبی امتی به رهبر و مرجعشان دارد. چیزی که دشمنان کور دل اسلام و انقلاب از فهم آن عاجز و ناتوانند و با بهت و حیرت بر استقبال مردم از امامشان می‌نگریستند. وقتی که امام از جایگاه پایین آمدند و با همراهان و مردمی که دورشان حلقه زده بودند به طرف هلی‌‌کوپتر حرکت کردند، موج جمعیت از قطعه‌های دیگر بهشت زهرا که تا آن ساعت آرام از بلندگوها صدای دلنشین رهبرشان را گوش می‌دادند، برای زیارت امام به طرف قطعه 17 سرازیر شدند، با آنکه قطعه 17 با داربست‌های فلزی محصور شده بود، امّا فشار و هجوم مردم داربست‌ها را شکست، ازدحام جمیعت به حدی بود که هلی‌کوپتر از ترس صدمه دیدن، بدون جای دادن محبوب دل ملت در درون خود به هوا برخاست. حضرت امام هم که تا میانة راه را طی کرده بودند، در میان جمعیت ماندند. غوغائی بود، اطرافیان که خوف آسیب رسیدن به امام را داشتند امام را سر دست بلند کردند،‌ همه با دیدن این صحنه گریستند. عبا و عمامه و حتی قبای امام بر اثر ازدحام جمعیت از تن شریفش در آمده بود دقیقاً همان صحنه‌ای که در مراسم تشییع بدن مطهر امام بزرگوار رخ داد، امام بزرگوار امت دو مرتبه در بهشت زهرا توسط عاشقان و شیفتگانش به گرمی در آغوش کشیده شد. یکبار در بهمن 1357 و بار دوم در خرداد 1368. بالاخره با زحمت و مشقت فراوان امام را به جایگاه برگرداندند، مردمی عاشق و شیفته اطراف جایگاه حلقه زده و مانع هجوم جمعیت می‌شدند. مردمی که از خود بیخود شده بودند، روحانیون عمامه و عبایشان را از کف داده بودند، دیگران کت و کلاهشان را ...
ما نوجوانان هم از ترس آنکه زیر دست و پا بمانیم، زیر چند درخت پناه گرفته بودیم، همه نظاره گر صحنه بودیم و نگران از اینکه چه خواهد شد؟ نکند نقشه‌ای در کار باشد، لحظاتی بدین منوال گذشت، هلی کوپتری که به آسمان پرواز کرده بود، به زحمت بازگشته و مجدداً بر زمین نشست، بالاخره آمبولانسی که در آن حوالی بود به جایگاه نزدیک شد، و امام را سوار بر آن کرده و تا کنار هلی‌کوپتر برده تا به داخل آن منتقل کنند،‌ پس از لحظاتی هلی کوپتر مانند پرنده‌ای به آسمان پرواز کرد و نگاه‌ها به طرف آسمان دوخته شد، پرنده کم کم از نظرها پنهان شد، التهاب جمعیت فرو نشست، قلب‌ها کم کم از تپش افتاده، مردم آرام آرام، با نشاطی وصف ناپذیر از قطعه 17 خارج شدند و نفس راحتی کشیدند، الحمد لله عزیزمان صحیح و سالم تشریف بردند.
غافل از آن‌که امام درون آمبولانس بوده و بر اثر فشار جمعیت حال ناخوشی دارد و نتوانسته سوار بر هلی کوپتر شود. آمبولانس به زحمت از بهشت زهرا خارج شده و در مکانی فارغ از جمعیت امام را به هلی کوپتر منتقل کرده و سپس راهی بیمارستان امام خمینی شده بود.
 

کلیه حقوق مادی و معنوی مربوط و متعلق به این سایت است.

[ بازگشت ]